میشل فوکو یه زمانی جامعه ی مدرن امروز را  با حضور انواع و اقسام رسانه ها مانند زندانی تصویر کرده بود با زندانبانانی  که درون یک برجک نگهبانی چند ضلعی با شیشه های رفلکس قرار دارند طوری که این نگهبانان قادرند هرلحظه تمام زندانیان را ببینند و آنها را به پایند بدون اینکه زندانیان حضور آنها را متوجه بشوند ولی همیشه سایه ی آنها را بر سر خود حس کنند به نوعی که هیچ وقت دست از پا خطا نکنند، این زندانبانان در واقع همان رسانه ها هستند 

این مسئله را در ایران به وفور دیده ایم نمونه ی عینی آنهم اخیرا در دانشگاه زنجان  رخ داد که رسانه ای مانند یک گوشی موبایل این مهم را باکمک ابر رسانه ی اینتر نت در افشا کردن عقده های جنسی یک استاد دانشگاه انجام داد تا به طور زنجیره ای آن را در اختیار رسانه های دیگر قرار دهد تا همه ی ملت چه خود ی یا ناخودی و نخودی از آن با خبر شود اما کاش فوکو زنده بود تا ببیند  در کشور روح جهان بی روح ، هم زندان کذایی اش جامه ی حقیقت پیوست و هم اینکه  عشق پیری گر بجنبد سر به رسوایی آورد